บทที่ 38

ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดเสียงเบากับมิฟว่า "พวกเราทุกคนต้องการที่จะออกจากที่นี่อย่างปลอดภัย แต่โปรดจำไว้ว่า พวกเธอไม่ใช่หมากรุกที่เราจะเล่นงานได้ตามใจชอบ"

มิฟพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าเธอกลับคืนสู่ความเฉยเมยเหมือนเดิม แล้วทำงานที่อยู่ในมือต่อไป

เอ็มค่อยๆ เดินเข้ามา ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "พี่มิฟ ลุง ไม่เป็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ